دیشب دلم گرفته بود 

            خواستم یه کاری بکنم

                       خواستم که اشک گرممو

                                       رو گونه جاری بکنم

دلم بازم هوایی شد

           دوید میون کوچه ها

                        تو پیچ و تاب اون میگشت

                                    به دنبال نشونه ها

 به یاد سردی شب و

               به یاد بازوان گرم

                             به یاد عشق پر زشور

                                     بوسه بر آن لبان نرم

زمزمه های پر امید

              نجوا میشد تو گوشمون

                      یه قول گرفت  از من ، اونم

                                   تا همیشه پیشم بمون

دست توی دست و چشم به چشم

                با همدیگه گپ میزدیم

                           قسم خوردیم قلبمون رو

                              غیر از به هم  به کس ندیم

چه خاطرات خوبی بود

         هیچ وقت ز یادم نمی ره

                       کاش اون موقع میفهمیدم

                                        داره منو بازی میده

حالا تو این اتاق سرد

               اون رفته من تنها شدم

                           به یاد خاطرات اون

                                   همنشین غم ها شدم

چرا شبای بی کسان

             صبح سپیدی نداره

                         از درو دیوار براشون

                                       بارون ماتم می باره

چند وقته توی بازارا

            عشق دروغی میفروشن

                      ژست های مجنون میگیرن

                             نه بشنون ، خود می کشن

سفر شده بهونه ای

                 برای بی وفایی ها

                        مشکلات کوچیک شده

                                   دلیل برا جدایی ها

آخ که دیگه خسته شدم

             از آدمای رنگ وارنگ

                    کاش همه گی یه رنگ بودن

                              اون وقت میشد دنیا قشنگ

 با این همه غصه و غم

                از دوریش تو اتیشم

                         با گریه می گم ای خدا

                                  یعنی میاد بازم پیشم

 

یعنی میاد بازم پیشم

 

شعر از سپیده صبح

 

 

حالا چی شد عوض شدی

 

دلت کجاست سنگ صبور

 

من تورو عاشق میکنم

 

هر جور شده حتی به زور

 

 

کی میخواد فردا تورو ازمن بگیره

 

کاش اونم ویرونه بشه اتیش بگیره

 

ماباید فردا را از دنیا بگیریم

 

ما اگه از هم جدا بشیم میمیریم

 

ماباید قدر این روزا را بدونیم

 

وای اگه فردا بیاد تنها میمونیم

 

 

 

گفتم نرو پرپر میشم 

 

 گفتی: میخوام رها باشم

 

 گفتم: آخه عاشق شدم

 

 گفتی:میخوام تنها باشم

 

 گفتم: دلم گفتی: بسوز

 

 گفتی: یه عمری باز هنوز

 

 گفتم: پس عمرم چی میشه

 

 گفتی: هدر شد شب و روز

 

گفتم: آخه داغون میشم

 

 گفتی: به من خوش میگذره

 

 گفتم: بیا چشمام تویی

 

گفتی: آخر کی میخره

 

 گفتم: منو جنس میبینی

 

 گفتی: آره بی قیمتی

 

 گفتم: یه روز کسی بودم با من نکن بی حرمتی

 

 گفتم: صدام میمیره باز

 

 گفتی: با درد بسوز بساز

 

 گفتم : حالا که پیر شدم

 

 گفتی: که از تو سیر شدم

 

گفتم: تمنا میکنم

 

 

 

 

گفتي که دگر در تو چنان حوصله اي نيست

 

گفتم که مرا دوست نداري گله‌اي نيست

 

رفتي و خدا پشت و پناهت به سلامت

 

بگذار بسوزد دل من مسئله‌اي نيست

 

اگر درياي دل آبيست تويي فانوس زيبايش

 

اگر آيئنه يک دنياست تويي مفهوم و معنايش

 

تو يعني دسته اي گل را از آن سوي افق چيدن

 

تو يعني پاکي باران تو يعني لذت ديدن

 

تو يعني يک شقايق را به يک پروانه بخشيدن

 

تو يعني از سحر تا شب به زيبايي درخشيدن

 

تو يعني يک کبوتر را زتنهايي رها کردن

 

خداي آسمان ها را به آرامي صدا کردن

 

تو يعني روح باران را متين و ساده بوسيدن

 

و يا در پاسخ يک لطف به روي غنچه خنديدن

 

اگر چه دوري از اينجا تو يعني اوج زيبايي

 

کنارم هستي و هر شب به خوابم باز مي آيي

 

اگر هرگز نمي خوابند دو چشم سرخ و نمناکم

 

اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم

 

ولي يادم نخواهد رفت که ياد تو هنوز اينجاست

 

ميان سايه روشن ها دل شيداي من تنهاست

 

نبايد زود مي رفتي و از دل کوچ مي کردي

 

افق ها منتظر ماندن که از اين راه برگردي 

 

 اگر يک آسمان دل را به قسط عشق بردارم

 

ميان عشق و زيبايي تورا من دوست مي دارم

 

 

 

 

با لبی لرزان دلی گریان ،گناهی تازه تر

میروم امشب به سوی اشک و اهی تازه تر

 گریه های تیره این شب مرا خاموش کرد

می روم تنها به سوی نور ماهی تازه تر

خنده ام  از خنده های این شب بی درد و رنج

می روم با گریه ام تا صبگاهی تازه تر

مانده ام در بین راه و گم شدم در تیرگی

مانده ام در حسرت تکرار راهی تازه تر

هر چه من جاری شدم در معبر صبح و نسیم

سرد تر شد خنده ام با اشک و اهی تازه تر

هر سحر با خود قسم می خوردم اما صبحدم

باز می رفتم به سوی اشتباهی تازه تر

 

 

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

هرکه با ما بود از ما می گریخت

چند روزی است دلم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ حالم را گرفتم 

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 

            تو را   چه  بدانم  :  پرچم  گل ها؟

 

             تو  را  چه   ببينم  : همره  دل ها؟

 

             تو را   چه بخوانم  :   آبي    دريا؟

 

             تو را   چه بگويم : مونس " تنها"؟

 

اي نگاهت رونق فرداي من ، در تو معنا مي شود دنياي من
اي كلامت بهترين اثبات عشق ،‌ با تو ماندن آرزوي روياي من

 

تو رفته اي بي من تنها سفر كني من مانده ام كه بي تو شب ها سحر كنم تو رفته اي كه عشق من از سر به در كني من مانده ام كه عشق تو را تاج سر كنم

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دوراندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل دردآشنا دیوانه است

می روم شایدفراموشت کتم

درفراموشی هم آغوشت کنم

ازرفتن من شادباش

ازعذاب دیدنم ازادباش

ارزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

وقتي از همه جا نا اميد شدي برو توي کوه فرياد بزن که آيا هنوز اميد هست؟
آن موقع خواهي شنيد که هست هست هست...

زندگي درك همين امروز است . ظرف ديروز پر از بودن توست . شايد اين خنده كه امروز دريغم كردي ، آخرين فرصت همراهي ماست.

قصه ی عشق من و تو به قشنگی خیاله
من و تو ماهی و آبیم که جداییمون محاله

در پاسخ نامه ام گل يخ دادي
هربار مرا وعده دوزخ دادي
يک بار برو کلاس خياطي عشق
شايد که خدا کرد و به ما نخ دادي

 

بر خلق جهان علی امیر است

نرو ای گدای مسکین در خانه علی زن

چون علی خودش بکوبد در خانه گدا را

به جز از علي نباشد به جهان گره‌گشايي

طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلايي

چو به کار خويش ماني در رحمت علي زن

به جز او به زخم دل‌ها ننهد کسي دوايي

ز ولاي او بزن دم که رها شوي ز هر غم 

سر کوي او مکان کن بنگر که در کجايي

بشناختم خدا را چو شناختم  علي را 

 به خدا نبرده‌اي پي اگر از علي جدايي

علي اي حقيقت حق علي اي ولي مطلق 

 تو جمال کبريايي تو حقيقت خدايي

نظري ز لطف و رحمت به من شکسته دل کن 

تو که يار دردمندي تو که يار بينوايي

همه عمر همچو "شهري" طلب مدد از او کن 

 که به جز علي نباشد به جهان گره‌گشايي

                                                               شعر از :عباس شهری

یا علی دلم در گیر بند محبتت گشته ، ای که با مظلومیت پادشاهی کردی

یا علی ان روز که میزان در دست گرفتی سیاهی پرونده های ما رو نگاه نکن چشم ما فقط به شفاعت توست اخه ما که جز تو و محبت تو و اولاد تو چیز دیگه ای نداریم